بيا، که بي‌رخ زيبات دل به جان آمد

شاعر : فخرالدين عراقي

بيا، که بي‌تو همه سود من زيان آمدبيا، که بي‌رخ زيبات دل به جان آمد
بيا، که بي‌تو دلم جمله در ميان آمدبيا، که بهر تو جان از جهان کرانه گرفت
دمي براي دل ما درون توان آمدبيا، که خانه‌ي دل گرچه تنگ و تاريک است
جز آب ديده که بر چشم من روان آمدبيا، که غير تو در چشم من نيامد هيچ
برين شکسته دلم از غم تو آن آمدنگر هر آنچه که بر هيچکس نيامده بود
که رسم جور و جفاي تو در جهان آمددل شکسته‌ام آن لحظه دل ز جان برداشت
چنان که بخت عراقي است همچنان آمدز جور يار چه نالم؟ که طالع دل من